Zet dat ding is harder man, jij wil toch altijd mee-blèren"?

"Nee man, vandaag niet toch; teveel aan me kop"

"Oja, das waar. Dat gezeik met je vrouw, ik vind nog dat je rustig blijft bro"

"Nou gisteren flipte ik hard man. Die nieuwe vlam van haar dacht dat ie wel ff wat spullen voor haar op kon halen bij mij, de idioot, en mijn kleine zat achterin de auto!"

"Taai man.. ..het leven is hard bro. Wil jij zo ff een nieuwe plaat van 1.20 bij 1.10 halen uit de bus. Of nee wacht, ik doe dat wel vandaag; kun jij op de steiger blijven, straks flikker je naar beneden met die volle kop van je"

" Thanks bro"

"Geen probleem man, ik neem ook ff koffie mee, vandaag moet jij maar tandje minder toch"

"Waardeer ik man"

'Zomaar' een gesprek tussen 2 mannen die bij mijn buren op een steiger aan het werk waren. Ja nu lijkt het of ik heel brutaal heb af zitten luisteren, maar het kwam mij zo 'ter ore' toen ik mijn bakkie koffie in de tuin opdronk.

Ik was erdoor geraakt: de zorg van de ene collega voor zijn maat die in de penarie zat. De manier van zoeken naar wat hij vandaag nodig had en vooral: de weinige woorden die er nodig waren!

Van de week poste ik een item over hulp vragen. Vandaag over hulp aanbieden. Kan zo simpel zijn, maar maakt dat deze kerel zijn dag doorkomt!

En dan te bedenken dat ik tijdens een teamcoaching soms best wel 'even' bezig ben om mensen helpen te ontdekken wat collegialiteit nu echt voor hen betekent....

Leerzaam voor mij! Al dat praten...kan ook anders. Gaan we dus es proberen.

Ja toch, is soms beter toch bro 😉

"Heeft u nog hulp nodig bij het sjouwen van de zakken tuinaarde?"

Het meisje dat zaterdag achter de kassa zit kijkt vrolijk naar me. Verbaasd kijk ik naar haar; "uuhm, u bedoelt dat iemand al deze zakken voor mij in de auto gaat zetten?". Geamuseerd kijkt ze me aan. "Natuurlijk mevrouw, we hadden ze ook voor u op uw kar kunnen tillen". Ik antwoord verwonderd dat ik niet wíst dat die mogelijkheid er was en er niet op zou komen dat te vragen. (ik loop met een nekhernia, dus dat was niet gek geweest!).

Het meisje kijkt me aan en zegt: "mevrouw ik kan geen reden bedenken waarom u het niet even zou vragen".

Vervolgens schalmt er door de intercom "kan iemand deze mevrouw even helpen met sjouwen?" Waarop er een net zo vrolijke jongeman aan komt lopen en 'de zakken wel even voor me zal sjouwen'.

Nadat ik de vrolijke kassière en de sterke sjouwer hartelijk heb bedankt zoemt de opmerking van het meisje door mijn hoofd:

"ik kan geen reden bedenken waarom u het niet even zou vragen".

Ik zie de hilariteit er ook van in: ik coach dagelijks mensen om zich meer kwetsbaar op te durven stellen en anderen om hulp te vragen als het je even niet lukt. Dat verbindt en versterkt de samenwerking.

Ik kén het ongemak van hulp vragen en ga het ook graag uit de weg. Dan is er zo'n vrolijk jong mens die me de les nog even persoonlijk helpt te integreren.

I love it!

Van je hobby je werk maken vind ik niet altijd een realistisch streven, maar.... teams coachen middenin de natuur komt wel dichtbij! Een leukere job bestaat er voor mij bijna niet😀.

Met deze leukerds mocht ik vanmorgen aan de slag met thema's als samenwerking, feedback, werkplezier en talenten. Maar ook hete hangijzers werden niet uit de weg gegaan!

Respect voor deze toegewijde hulpverleners bij #Eleosggz.

Buiten zijn met elkaar geeft zoveel mogelijkheden en inspiratie!

Zoals één van de teamleden aan het einde concludeerde: "Deze plek en alle afwisseling van werkvormen hebben ervoor gezorgd dat ik niet één keer hoefde te gapen en energiek naar huis ga!". Nou dan ben ik ook dik tevreden😊

Ook eens met jouw team buiten met voor jullie belangrijke thema's aan de slag?

Welkom om samen eens te kijken wat voor leuk programma we gaan samenstellen!

Als je met mensen werkt en je dit serieus neemt, ben je veel bezig met zelfonderzoek en reflectie. Het gaat niet om jou, maar je werkt wel mét jou!

Dat vraagt, mijns inziens, om een houding waarin je je realiseert dat je als professional nooit 'af' bent. Je ontwikkelt mee met veranderingen om je heen, ontwikkelt zelf, houdt vernieuwingen tegen het licht van je eigen visie en groeit mee.

Ergens is dat vermoeiend: 'het is nooit af...ik ben nooit af'. Tijdens je opleiding tot zorgprofessional wordt je (vaak veel meer dan je lief is) gevraagd te reflecteren op wie je bent, op je wortels, je dromen, je handelen, je missie....

En tóch blijft het volgens mij de enige manier op een professionele, maar ook zeker HART elijke psycholoog, verpleegkundige, groepsbegeleider, therapeut of gezinscoach te blijven.

Als je je bewust bent en blijft van hoe je werkt, waaróm je dat zo doet, hoe jouw mens en wereldvisie is en of jouw hart nog wel in je handelen terug te vinden is.......dan is dat terug te zien in jouw kwaliteit van helpen of zorgen. Daarbij zorgt het ervoor dat je hart blijft kloppen voor de taken die je hebt, de mensen die je helpt. En zonder dat kloppende, gezonde hart? .....ook te weinig werkplezier denk ik!

Daarbij werkt het zelfs preventief; om te voorkomen dat je uitgeblust raakt in je werk.

Maar hoe doe jij dat dan? Neem je werkelijk tijd voor zelfonderzoek, voor ontwikkeling, reflectie, evaluatie?

Wacht je erop dat dit wordt georganiseerd door jouw organisatie, middels intervisie, supervisie, training, of voel je je zélf verantwoordelijk om dit aandacht te geven?

Je kunt zelf heel goed reflecteren op bovenstaande thema's. Nog diepgaander is het om er één of meer directe collega's bij te betrekken.

Elkaar eerlijke feedback en aandachtpunten meegeven is echt goud waard!

Het hoeft niet ingewikkeld te zijn: ga eens samen een eind wandelen, bevraag elkaar en geef elkaar (en jezelf) de ruimte om écht eerlijke antwoorden te vinden. Neem geen genoegen met alleen maar positieve feedback, duf door te vragen. (Ja, best eng)

Hoe doe jij dat in jouw rol als professional? Ben benieuwd!

Als hulp/zorgverlener of docent ben je 'je eigen instrument'. Intervisie is een prachtige methode om dit instrument te onderhouden en op te poetsen. Maar....Is jouw intervisiebijeenkomst een veredelde casusbespreking of diepgaande persoonlijke reflectie? Hoe zorg je voor diepgang en persoonlijke groei?

Mijns inziens bereik je dit door (voor een periode) een (externe)intervisor in te vliegen, vooral als de intervisiegroep nieuw is, niet van de grond lijkt te komen of moeite met diepgang blijkt te hebben. Extern kan ook zijn: van een andere afdeling of regio.

Begeleide intervisie door een hiervoor opgeleide (externe) intervisor:

"Ja maar dat kunnen we toch prima zelf, daar hebben we toch geen intervisor bij nodig"? Een begrijpelijk en veelgehoord uitgangspunt, maar toch hoor ik van veel intervisiegroepen terug dat zij het een grote meerwaarde vinden om een kundige procesbegeleider te hebben die vorm geeft aan intervisie en helpt verdieping te creëren. Daarbij gebeurt het regelmatig dat het voor een interne intervisiebegeleider lastiger is om afstand te bewaren en zo het proces goed te begeleiden.

Valkuilen interne intervisor:

- Geen leiding durven nemen

- Bevooroordeeld zijn

- Moeite om afstand te bewaren

- Intervisie verzandt in een casusbespreking of 'theekransje'

Voordelen (geschoolde) externe intervisor:

- Begeleidt het proces vanuit neutrale houding

- Zorgt voor continuïteit van de sessies

- Biedt meerdere gespreksmethodes aan, passend bij de inbreng van de deelnemer

- Leert en helpt de deelnemers verdiepende vragen te stellen

- Leert de deelnemers diepgaand te reflecteren op eigen handelen

- Helpt de medewerkers feedback te geven en ontvangen

- Zorgt voor onderlinge verbinding

- Leert de deelnemers hoe zij op een kwalitatieve wijze zonder begeleider verder kunnen.

"Voor welk probleem is de collega die zich nooit aan afspraken houdt een oplossing?"

Binnen teamcoaching een veelgehoorde vraag; voor teams altijd een eye opener! (Nadat de teamleden wenkbrauwen hebben gefronst en schouders op hebben gehaald)

Afwijkend gedrag of weerstand binnen in team wordt in eerste instantie als irritant en disfunctioneel ervaren door het team.

Maar meestal is het irritante gedrag van die collega een signaal, een antwoord op iets dat mist on het team of in de organisatie. Het vraagt van teamleden om ánders naar de collega, naar het team te kijken.

Door als teamcoach open in gesprek te gaan met teamleden én de 'irritante' collega, ontstaat wederzijdse erkenning én komen zaken die zich in eerste instantie in de 'onderstroom' bevonden boven water.

Eigenlijk een knap staaltje omdenken!

1. Goede reflectie op jezelf en op je team vraagt om kennis en vaardigheden. Wat ís refelctie dan precies en wat komt erbij kijken?

Bron: NJI.nl